عطشنا

هر چیز می نویسم٬ پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم همه آنست که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتن. ای دوست٬ نه هرچه درست و صواب روا بود که بگویند. و نباید که در بحری در افکنم خود را که ساحلش پدید نبود و چیزها نویسم بی خود که چون واخود آیم برآن پشیمان باشم و رنجور٬ حقا و به حرمت دوستی که نی دانم که اینکه می نویسم راه سعادت است که می روم یا راه شقاوت. حقا که نی توانم که ننویسم و جز گوی بودن در میدان تقدیر روی نیست... «تمهیدات» اثر: عین القضاة همدانی

اپیکور

من نمیدانم چطور می توانم خوبی را تصور کنم. اگر لذائذ ذائقه را کنار بگذارم، اگر لذائذ عشق را کنار بگذارم و اگر لذائذ استماع را و اگر عواطف لذت بخش را، که معلول اشکال زیبا هستند کنار بگذارم.

در بارۀ پایان زندگی _ اپیکور

فریدریش ویلهلم نیچه

پیش از دمیدن خورشید

ای آسمان که فراز من ای! ای پاک ! ای ژرف! ای مغاک نور! چون در تو می نگرم از اشتیاق های خدایی به لرزه می افتم.

ژرفی من خود را در بلندی تو افکندن است! بیگناهی من خود را در پاکی تو پنهان کردن است!

همچنان که زیبایی خدا او را پوشیده می دارد، تو نیز اخترانت را می پوشانی . سخن نمی گویی و اینسان مرا از فرزانگی ات می آگاهانی.

زرتشت _ فریدریش ویلهلم نیچه

سفر جامعه

آیا مردی را که در شغل خویش ماهر باشد می بینی ؟ او در حضور پادشاهان خواهد ایستاد.

سلیمان نبی : سفر جامعه

هرمان هسه

آه ای اشکها چه دلپذیر فرو می ریزید و چه شادمانه محو می شوید، تمامی کتابهای آکنده از اندیشه و همۀ دیوانهای شعر که در جهان هست در قیاس با دقیقه ای هق هق گریه آنگاه که احساس قلیان می کند و آدمی به ژرفای روح خود می رسد و حقیقت آن را درک می کند، هیچ است. اشکها قطراتی هستند که از ذوب شدن روح فسرده جاری می شوند، همۀ فرشتگان بر گرد آنکه می گرید حلقه می زنند.

هرمان هسه : اخبار عجیب

نورعلی الهی

دیشب در خواب سورۀ توحید را برای عدّه ای تفسیر می کردم :

«قل»: خدا امر کرد به پیغمبر بگو «هو الله احد» او خدای یکتاست. ولی دیگران به چه مناسبت «قل» بگویند؟ گفتم در اینجا منظور از «قل» خطاب گوینده است به قلب خودش که بگوید: ای دل بگو، یعنی آنقدر انسان باید به خدا توجّه داشته باشد که به دل خود خطاب کند بگو خدا یکتاست.

«هو» ضمیر است. تا مضمّر نباشد ضمیری نیست، پس «هو» به چه بر می گردد؟ معنیش اینست که شما قلباً باید آنقدر توجّه به مبدأ داشته باشید و خدا را طوری حاضر و ناظر بدانید که او را در همه جا ببینید تا ضمیر «هو » به او صدق کند. اسم نیاورده و ضمیر آورده است، بدین معنی که تو او را حاضر بدان تا ضمیر صدق کند.

حضرت نور علی الهی فرموده اند: هر آیه ای از قران که با «الله» شروع و به «هو» ختم شود اسم اعظم در آنست:

مثل سورۀ2 آیۀ 255 تا 257-سورۀ 3آیۀ 1 تا 3

آثارالحق - اثر: نورعلی الهی

طاعون

زنبور عسل همیشه زنبور عسل است. اما انسان همیشه چیزی است جز آن که لحظه ای پیش بوده است. و انسان فردا، انسان امروز است به اضافۀ چیز پیش بینی نشدۀ دیگری. انسان همیشه بیرون از مرزهای خویش است.

طاعون - اثر آلبر کامو