عطشنا

هر چیز می نویسم٬ پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم همه آنست که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتن. ای دوست٬ نه هرچه درست و صواب روا بود که بگویند. و نباید که در بحری در افکنم خود را که ساحلش پدید نبود و چیزها نویسم بی خود که چون واخود آیم برآن پشیمان باشم و رنجور٬ حقا و به حرمت دوستی که نی دانم که اینکه می نویسم راه سعادت است که می روم یا راه شقاوت. حقا که نی توانم که ننویسم و جز گوی بودن در میدان تقدیر روی نیست... «تمهیدات» اثر: عین القضاة همدانی

persona

لفظ: «پرسونا» persona بمعنی نقاب های مختلفی بود که در روم بازیگر برای کیفیات و خصائص مختلف بشری در صحنۀ تئاتر به چهره میزد. و بالاخره به معنی خود شخصیت و شخص شد... چنانکه گویی هیچ وقت با خود شخص اشنا نمیشویم! بلکه نقشهایی را که ایفا میکند، نقاب یا نقابهایی را که به چهره میزند میشناسیم...

عطشنا

persona

در انتظار ترجمهٔ استاد منوچهر بدیعی از رمان«اولیس» که امیدوارم هر چه زودتر اجازه نشر بگیرد.

سرآغاز

تکنیک‌های روایی جویس

جستجوی این وبلاگ